Two Little Birds

Two Little Birds
in a feathered nest
keep their parents busy,
not a moments rest.
Momma weaves the long grass leaves
that make their small home strong.
Daddy brings her twigs and string
and sings his morning song.

Two Little Birds
In the mid-day sun,
each a little bigger
when the day is done.
Momma brings a caterpillar.
Daddy brings a worm.
One will guard and one will hunt,
each one taking turns.

Two Little Birds
learn to spread their wings.
Cheep cheep warble twitter trill
the two of them will sing.
Momma puffs her breast with pride,
Daddy just might cry.
The joyful day has finally come,
the little birds can fly!

Two Little Birds
must now go on their way,
one beyond the horizon,
one not so far away.
Two Little Birds
whose parents love them best
know they can always return
back to the family nest.

Share:

Levi Loves Me

Levi and Bristol

I wrote this when Sarah Palin and her family were all over the place after the ’08 election.

Levi Loves Me,
by Bristol

Levi Loves Me, this I know
he got drunk and told me so.
Uncle Trig will have a chum.
Tripp will have some nasty fun.
Yes, Levi Loves Me! Yes, Levi Loves Me!
Yes, Levi Loves Me! Rick Davis tells me so.

Levi Loves Me, that’s a fact.
His ma sells hillbilly smack.
Mom’s the guv and you can trust her,
when she cans the cop that bust her.
Yes, Levi Loves Me! Yes, Levi Loves Me!
Yes, Levi Loves Me! Rick Davis tells me so.

Levi Loves Me, there’s no doubt.
He’s no rube high school drop-out.
He’ll go far, yea you’ll all see.
He may earn his GED.
Yes, Levi Loves Me! Yes, Levi Loves Me!
Yes, Levi Loves Me! Rick Davis tells me so.

Levi Loves Me, vows we’ve made.
He will learn the lectric trade.
Sky’s the limit, watch him go!
He’ll team up with Plumber Joe.
Yes, Levi Loves Me! Yes, Levi Loves Me!
Yes, Levi Loves Me! Rick Davis tells me so.

(Rick Davis was John McCain’s 2008 Presidential campaign manager.)

Share:

Pierwszy list, co mnie doszedł z Europy… by Cyprian Norwid

New-York, United States of America

10 kwietnia 1853

Pierwszy list, co mnie doszedł z Europy,
Jest ten od Ciebie, Pani – piszę miarą,
Jak człowiek w wielkiej samotności, który
Muzyką sobie nieuczoną wtórzy
I to mu zamiast towarzystwa służy.
Musiałem rzucić się za ten Ocean,
Nie abym szukał Ameryki – ale
Ażebym nie był tam… O! wierz mi, Pani,
Że dla zabawki nie szuka się grobu
Na półokręgu przeciwległym globu.
I – dotąd, dotąd skorzystałem tylko
Z tego, co podróż daje dwumiesięczna
Przez te obszary, zaprawdę, straszliwe,
Straszliwe, mówię, dla płynących w sposób,
Jaki dla takich jak ja przystał osób.
Dnie były głodu, pragnienia i inne,
Dnie moru, dzieci konały niewinne
Dla mleka matek, które niewczas psowa.
Widziałem także okręta rozbite
I twarze majtków wątpiących o naszym.
Widziałem marność ludzką tak, jak nigdy!
Ale – bez kłamstwa, ale – w prawdzie nagiej,
Ale widziałem ludzi, choć tak marnych,
Ale widziałem naiwność-nicości
Bez dekoracji cnót, wiary, mądrości.
Kto na tej lichej łupinie dał komu
Lepszego chleba złamek lub „jak się masz”,
To był odłamek chleba lub „jak się masz”.
Zaiste, warto zbiec trzecią część świata,
Aby się taką uraczyć rzadkością!
Jeżli przyjemnie Pani pisać czasem,
To proszę – dotąd nikt nie pisał do mnie,
Okrom tych kilku słów, co mam od Pani.
Proszę mi pisać o bracie i sobie,
O rzeczach, które Pani są najbliżej,
O jakich drobnych rzeczach – albo o tym,
Co się podoba Pani – wszystko dobrze,
Cokolwiek piszesz, Pani – Pani jesteś
Dobra – a owoc jest tak jako drzewo.
Co do mnie, rzecz jest inna, ja – to jestem
Na świecie jako w trupie doskonałej
Nad-kompletowy aktor – jeżli kiedy
Czyje mi zrobi miejsce zaziębienie,
To dobrze – albo jeżli kochanek się spóźni
Lub duch nie na czas włos sobie rozwieje,
Lub piorun winien uderzyć przechodnia…
To – już są moje w dramie specjalności!
Są to zabawne historie… dla gości.
A – nie myśl, Pani, abym żółcią pisał,
O! nie… żałuję tylko, że – być może –
Iż nawet grobu mego mieć nie będę,
Tak, jak prosiłem o to mych przyjaciół.
Lecz cóż? – cóż, kiedy brakło mi na świecie
W słowach…? Na wszystko czekałem dopóty
Aż pękło serce jak organ zepsuty.
To – któż wie?… również będzie z grobem moim…
O! Boże… Jeden, Który JESTEŚ – Boże,
Ja także jestem…
choć jestem przez Ciebie.
A wy? O! moi, wy, nieprzyjaciele,
Którzy począwszy od pełności serca
Aż do ziarn piasku pod stopami mymi
Wszystko mi wzięliście, mówiąc: „Nie słyszy,
Nie wie – nie widzi – nie zna…” Wam ja z góry
Samego siebie ruin mówię tylko,
Że z głębi serca błogosławić chciałbym,
Chciałbym… to tyle mogę… resztę nie ja,
Bo ja tam kończę się, gdzie możność moja.

Share:

Chopin’s Piano by Cyprian Norwid

(To Antoine C…)

La musique est une chose étrange! — Byron
L’art? … c’est l’art – et puis, Voilà tout. — Béranger

I

I was with you, those all but final days,
Impenetrably woven
— Laden as Myth,
Pallid as dawn… –
When the end of life to its beginning whispers:
“I SHALL NOT REND THEE – NAY! I COME TO RENDER!”

II

With you I was, those not quite final days,
When-hour by hour-you seemed more like
The fallen lyre dropped by Orpheus
With force at once contested by its strings:
Nudging each other
By twos-by twos-
They softly murmur:
“Was it his hand
“That made us sound?…
“Such a master, he. To play…
Even as he dismisses us?”

III

Yes, Frederick, I was with you through those days!
Days when your hand, the white of alabaster,
Its charm, its grace,
Its faltering touch as of an ostrich plume,
Was blended in my eyes
With the keyboard’s ivory…
And you yourself were like a figure fashioned
From virgin marble,
Uncut, un touched
Save by the chisel
Of genius such as was Pygmalion’s!

IV

And when you played –
Though echoes may otherwise attire
The harmonies your own hand blessed
And what the notes conspired to say forever –
In the music you played lay the simplicity
Of Periclean perfection
As though some ancient virtue,
Entering a Polish village larchwood manor,
Were to declare:
“I was reborn in Heaven,
“And the gate for me became a harp,
“The path a ribbon…
“I see the Host across pale grain fields…
“Emmanuel already dwells
“On Tabor!”

V

And in it, embraced by rainbow rapture,
Was Poland at the zenith
Of her history’s All-Perfection,
Poland-land of TRANSFIGURED WHEELRIGHTS!
Land, too,
Of the golden bee. . .
(I’d recognize her thus throughout all being!…)

VI

Hark – now your song is finished- and no longer
Do I behold you – and yet I hear
Sounds… as of a childish skirmish
– Again, abandoned strings at odds
Over song’s unfulfilled desire
And, nudging each other,
By eights – by fives –
Murmur: “HAS HE BEGUN TO PLAY AGAIN?
OR DOES HE PUSH US FROM HIM?… ”

VII

O Thou! O Thou which art Love’s profile,
The name for which must be FULFILLMENT;
That – which in Art is known as ‘style,
Pervading song and giving shape to stone…
Oh! Thou – time’s annals circumscribe as ERA,
Although the ages reach therein no zenith,
Thou art still both: SPIRIT and LETTER,
And “CONSUMMATUM EST…”
Oh! Thou…UTTER-FULFILLMENT,
Whatever, anywhere, shall be Thy…seal,
In Phidias? David? or in Chopin?
Or on the Aeschylean stage?…
Always on Thee will LACK take its revenge
– The stigma of this universe is want:
FULLFILLMENT … hurts it…
Its choice: A NEW BEGINNING,
Ever to cast ahead with a new deposit!
– A spike of grain?… when ripened
to a golden comet,
But barely brushed by a sweep of air,
Will burst and shower its seeds.
Its very perfection bestrews it!

VIII

And there, the old patrician houses,
Old as our COMMON WEALTH (its roots),
The stone-deaf cobbles of the squares,
And Zygmunt’s sword in the clouds.

IX

Lo! … now -through Streets and alleys
The Cossack horses dart,
Like swallows before a storm,
Sweeping ahead of their infantry
– Regiments – regiments –
A building fills with fire, flames falter,
Then burst forth again – and against a wall,
I see the bared heads of widows in mourning,
Prodded by rifle butts –
And again, though blinded by smoke, I see
That between a balcony’s columns
A heavy object, coffin-like,
Is heaved… falling… falling…
Your Piano!

X

That! … whose hymns of ecstasy has sounded
Poland’s glory at the zenith
Of her history’s All-Perfection –
The Poland of transfigured wheelrights,
T’was that which crashed to the granite cobbles!
Behold how, as the noblest thought of man
Is trampled by bursts of human fury,
Just so, throughout the ages,
Is everything that stirs the soul!
How like the body of Orpheus,
Torn to bits by a thousand passions,
Each howling out through gnashing teeth:
“Not I. . . Not I!”

ΧΙ

But you? – But I? – Let us strike up the Doomsday dirge,
Exhorting: “Rejoice, O grandchild of tomorrow!
MIND THE STONE-DEAF COBBLES’ MOAN:
THE IDEAL HAS REACHED THE STREET!

Share:

Jaskółka uwięziona (Captured Swallow)

Words and music by Stan Borys

      Jaskółka uwięziona

Captured Swallow

(English interpretation by Eric Schuurman)

Swallow, a black dagger torn from the wind’s breast.
A sudden anchor of sorrow dropped from an invisible yacht,

caught within the cathedral vaults high net.
Like death, a stony block. Like a verdict, the square pews.

Swallow, lightning in cathedral ruins,
black scissors slit fear that surrounds her.

Swallow, sister of the storm, flying, mourning,
beyond the heads of people overcome in solitude.

Swallow, sub-celestial symbol, elusive, unreachable.
Lured into the cool of the cathedral, a warning and a prayer.

Swallow, cutting not through pale silence, beneath the leaden clouds.
Not lowering the trajectory of flight – the golden plain of the meadow.

The moment that stole its freedom
now fills me with fear.

Swallow – a black diamond,
cast here from the underworld.

To eternal whirling.
To silent torment.
To never alighting on a nest.
To the cursing of beauty.


Jaskółka uwięziona

(original Polish)

Jaskółka czarny sztylet, wydarty z piersi wiatru
Nagła smutku kotwica, z niewidzialnego jachtu
Katedra ją złowiła w sklepienia sieć wysoką
Jak śmierć kamienna bryła
Jak wyrok naw prostokąt
Jaskółka błyskawica w kościele obumarłym
Tnie jak czarne nożyce lęk który ją ogarnia

Jaskółka siostra burzy, żałoba fruwająca
Ponad głowami ludzi w których się troska błąka
Jaskółka znak podniebny jak symbol nieuchwytna
Zwabiona w chłód katedry przestroga i modlitwa

Nie przetnie białej ciszy pod chmurą ołowianą
Lotu swego nie zniży nad łąki złotą plamą
Przeraża mnie ta chwila która jej wolność skradła
Jaskółka czarny brylant wrzucony tu przez diabła

Na wieczne wirowanie na bezszelestną mękę
Na gniazda nie zaznanie na przeklinanie piękna

Na gniazda nie zaznanie na bezszelestną mękę
Na gniazda nie zaznanie na przeklinanie piękna
Na gniazda nie zaznanie na przeklinanie piękna

Share: